30 Jaar overleefd...
Hiep hiep.... Hoera. Afgelopen vrijdag ben ik 30 jaar geworden. Een leeftijd waarvan ik en mijn naasten twijfelden of ik het zou halen. Waarom? Omdat ik sinds afgelopen november weer in crisis verkeer. Een recap sinds mijn laatste blog en een update van de huidige situatie.
De laatste blog die ik schreef dateert van mei 2022. Vanaf daar ging het bergopwaarts; ik kon weer eten zonder zorgen, genoot van het werk in het hospice en de zomer van 2022 was vol mooie momenten zoals Noorderzon en een fietstocht met mijn moeder. Eind 2022 kreeg ik EMDR voor mijn PTSS. Hoe makkelijk ik dit ook schrijf, het was intens, maar ik had er baat bij.
In 2023 voelde ik me goed. Ik stopte in overleg met mijn antidepressiva en het leven ging door. Ik kocht een nieuwe auto waar ik erg blij mee ben en ging zelfs voor het eerst alleen een paar dagen naar een hotel op de Veluwe. Een overwinning waar ik trots op ben. Maar eind oktober kwam de klap. Tijdens een logeerpartijtje schoot de paniek erin. Ik ben direct weer met medicatie begonnen en heb mijn omgeving ingelicht, maar de oorlog in mijn hoofd was weer begonnen.
De weken daarna waren een gevecht. Het liep uit op een nacht waarin ik de ambulance moest bellen omdat ik het niet meer wist. Uiteindelijk ben ik acht dagen opgenomen geweest in de GGZ-kliniek om rust te creëren en de basis weer op orde te krijgen. Na de opname wilde ik het liefst naar mijn eigen huis, naar mijn katten en mijn eigen bed. Vlak voor de kerst bereikte ik een dieptepunt: wat is de zin van dit gevecht nog als het steeds weer terugkeert?
Gelukkig ontmoette ik in de kliniek een lotgenoot met wie het heel goed klikt. Wij houden elkaar momenteel letterlijk in leven; we begrijpen de zwaarste momenten zonder woorden. Samen zijn we de kerst en oud en nieuw doorgekomen. Inmiddels ben ik na een lange wachtlijst en intake aangemeld bij het FACT-team. Hoe lang de wachtlijst daar is, weet ik niet, maar het is een nieuwe stip op de horizon.
Mijn 30e verjaardag was een rare dag. Ik had geen behoefte aan een feestje, maar heb 's avonds met familie gegeten. Mijn ouders zeiden: "We zijn dankbaar dat je 30 bent geworden, maar vooral dat je er nog bént." Dat ontroert me, want ik heb op het punt gestaan me over te geven. Ik ben ontzettend moe, maar samen met mijn lotgenoot vecht ik door. We zorgen voor elkaar waar we dat voor onszelf even niet kunnen.
Ik probeer vol te houden en maak plannen voor de toekomst, of die er nu komt of niet. Wat ik nodig heb van de mensen om me heen? Tijd als ik contact zoek, en een simpele vraag naar wat ik die dag doe. Vraag me niet hoe het gaat en geef geen ongevraagd advies. Ik heb rust nodig, maar ik wil niet vergeten worden. Voor nu ben ik er nog en vecht ik door. Zo hard als ik kan!