De gevolgen van mijn trauma, bij de tandarts
Lange tijd heb ik getwijfeld om hier over te schrijven, maar ik heb toch besloten om het te doen. Vaak zijn de gevolgen van een trauma niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar des te meer voelbaar voor jezelf. Dit is bij mij ook het geval. Toch is een gevolg van mijn trauma zichtbaar geworden.
Sinds mijn trauma heb ik extreme tandarts-angst ontwikkeld. Het verliezen van de controle is extreem geworden bij mij. Inmiddels is mijn gebit al meer dan 10 jaar een trigger voor mij op traumagebied. Toen ik 18 was, vond ik een tandarts die ik durfde te vertrouwen, maar toen hij wegging, begon mijn grootste nachtmerrie opnieuw. Bij een volgende tandarts ging het mis tijdens een wortelkanaalbehandeling; ik werd zo getriggerd dat ik overstuur en huilend de praktijk verliet. Dat was één van de laatste keren dat ik bij een reguliere tandarts ben geweest.
Mijn angst werd zo groot dat ik niet meer ging. Door de tijd heen, en mede door medicijngebruik, werd mijn gebit steeds slechter. Uiteindelijk heb ik mijn beste vriendin in vertrouwen genomen. Samen besloten we het aan te pakken. De eerste afspraak bij een nieuwe tandarts was een hel in mijn hoofd, en al snel werd duidelijk dat het grootste deel van mijn gebit niet meer te behouden was. Ik kreeg te horen dat ik een kunstgebit zou krijgen. Ik schaamde me kapot, want er rust zo'n enorm taboe op gebitsprotheses.
Omdat de reguliere tandarts niet de juiste plek voor mij was, werd ik doorverwezen naar het Centrum Bijzondere Tandheelkunde (CBT) in het ziekenhuis. Daar merkte ik dat mijn stress steeds minder werd. Het was duidelijk: mijn tanden en kiezen moesten verwijderd worden onder narcose. Na acht maanden op de wachtlijst was het op 21 april 2022 eindelijk zover. Ondanks de enorme stress vooraf, heb ik het gedaan!
Ik werd wakker met een gebitsprothese boven in mijn mond. Inmiddels ben ik ruim 1,5 week aan het herstellen. Ik heb geen pijn, maar wel een mond vol wonden die moeten genezen en een prothese waar ik erg aan moet wennen. Het lastigste is het eten; dat kost veel energie en ik kan nog niet eten waar ik zin in heb. Mensen om me heen reageren heel positief en zeggen dat het een opluchting moet zijn, maar zo voelt het psychisch nog niet helemaal. Het is een proces van aanpassen.
De opluchting en blijheid komen vast nog wel. Voor nu herstel ik rustig verder en pak ik het leven stap voor stap weer op. Maar één ding is zeker:
Ik hoef nooit meer naar de tandarts voor een gaatje in mijn kies! XD