Wachten op hulp
Inmiddels is het 4 maanden geleden dat ik weer ben gestart met mijn medicatie. Eind oktober kwam ik in mijn huidige crisis terecht, en daar zit ik nu nog steeds in. In mijn vorige blog beschreef ik dat ik op de wachtlijst geplaatst zou worden bij het FACT, maar dit loopt helaas anders. Dit betekent dus dat ik na 4 maanden crisis nog steeds wacht op hulp.
De afgelopen 2,5 week zijn zwaar geweest. Waar ik eerst de hoop had ergens hulp te kunnen krijgen, werd ik afgewezen omdat ik niet aan de criteria van FACT zou voldoen. Iedereen om mij heen was met stomheid geslagen. Door de afwijzing is de zoektocht opnieuw begonnen. Het nieuwe plan is dat ik tijdelijk ambulante hulp krijg vanuit de reguliere GGZ en dat er een verwijzing wordt gemaakt naar een kleinere organisatie. Mijn huisarts noemde dit het 'afvoerputje' van de zorg; de plek voor mensen die overal tussen wal en schip vallen. Het zegt alles over hoe de zorg in Nederland is geregeld.
Ik ben moe. Ik merk dat ik meer en meer uitgeput raak van het huidige leven. Mijn hoofd kan geen logische zinnen meer vormen en ik ben geregeld woorden kwijt. Ik lig veel op bed of op de bank omdat mijn lichaam moeite heeft zich te verplaatsen. Energie die ik heb, gaat volledig in mijn hoofd zitten om mezelf ervan te overtuigen dat ik nog even moet volhouden. Ik raak geïsoleerd; het beantwoorden van berichten of bellen lukt bijna niet meer.
Mijn beste vriendin was hier vanmiddag en vroeg of mijn rol op haar bruiloft in augustus aangepast moet worden. Dat die vraag gesteld moest worden, was voor mij de bevestiging van hoe slecht het gaat. Het is zwart-wit: of ik ben erbij zoals we bedacht hebben, of ik zal de bruiloft niet meemaken. Hoe confronterend dat ook klinkt, dat is de huidige situatie.
Ben ik bang voor welke van de twee opties het gaat worden? Nee. Hoe mijn leven ook loopt, ik weet dat ik blijf vechten tot ik niet meer anders kan. In de tussentijd bouw ik op mijn geloof. Ik geloof dat God mij bijstaat, welk pad mijn leven ook op gaat. Zowel richting de dood als verder gaan met het leven; God zijn plannen staan vast en daar vertrouw ik op.
Ik weet niet precies wat mijn doel is met deze blog, behalve een update geven en mijn gedachten opschrijven. Ik heb geleerd dat als je mensen vertelt hoe het echt gaat, je begrip krijgt. Het is een onsamenhangend verhaal, maar voor nu is dit het beste wat ik eruit krijg.
Liefs.