Een rollercoaster van een week

Gepubliceerd op 24 augustus 2019

Afgelopen week was heftig; veel ups, maar ook een aantal downs. Sinds een aantal jaar ben ik vrijwilliger bij een EHBO-vereniging, een supergave club met gezellige mensen. Voor Noorderzon heb ik zes diensten mogen draaien, maar wat heb ik me hierop verkeken.

De afgelopen maanden ben ik veel bezig geweest met het herontdekken van mijzelf, het opnieuw inrichten van mijn dagen en het bewust inplannen van rust. Dat laatste ben ik behoorlijk vergeten deze week. Noorderzon is voor mij ieder jaar weer het hoogtepunt van mijn zomer. Veel gezelligheid, lachen en genieten met elkaar.

Ik dacht dat ik bewust bezig was geweest door mij minder dan gewoonlijk op te geven. De eerste dienst was geweldig, ik kon mezelf nuttig maken en ik genoot van alles om mij heen. De hierop volgende diensten merkte ik dat mijn energie iets minder was, maar ik kreeg er ook veel energie voor terug. Tot ik een aanvaring kreeg met iemand op straat.

Onderweg naar het Noorderplantsoen reed een jonge man mij bijna onderuit. Ik dacht: gewoon negeren, niet druk om maken. Fiets wegzetten en genieten van een nieuwe dienst. Deze jonge man dacht daar anders over; hij kwam mij achterna om even te vertellen dat ik niet goed had uitgekeken. Mijn bloed begon te koken.

Hij uitte op een zeer onvriendelijke manier zijn mening en raakte mij diep door te zeggen dat ik een "uitkeringstrekker" ben. Normaal gesproken zou mij dit weinig doen, maar nu was het anders. Sinds ik in de ziektewet zit, voel ik mij soms geen onderdeel meer van de maatschappij. Ik draag niets bij en krijg geld terwijl ik "een beetje ziek" ben. Dikke onzin natuurlijk, want ik weet wel beter, maar toch voel ik mij soms zo.

Juist in een week waarin ik mij zo heb ingezet voor anderen, werd mij op een pijnlijke manier duidelijk gemaakt dat ik niet “normaal” ben. Als het aan mij lag, was ik al lang weer aan het werk en verdiende ik mijn eigen geld. De afgelopen week ben ik mijzelf flink tegengekomen, en daar moet ik nu voor boeten.

De komende dagen zal ik veel uitrusten en in huis "aanklooien" om weer wat rust te krijgen in mijn hoofd. Ik moet lijstjes maken om zelfs de makkelijkste dingen gedaan te krijgen. Maar het is niet anders; dit is hoe het nu werkt, dit is onderdeel van mijn leven met een diagnose.

Gelukkig heb ik veel lieve mensen om mij heen die mij begrijpen en tegen wie ik aan kan kletsen. Vrienden en familie die trots zijn op waar ik sta en wat ik al bereikt heb. Dus de les van deze week voor mij: heb schijt aan wat anderen zeggen, zij hebben geen idee wat er in iemands leven gebeurt!