Kennis maken met mijn nieuwe psycholoog

Gepubliceerd op 17 augustus 2019

Zoals je in mijn vorige blog kon lezen, moet ik afscheid nemen van mijn lieve psycholoog. Dit brengt een hoop verwarring met zich mee en ook angsten. Gisteren was de dag dat ik mijn nieuwe psycholoog heb ontmoet. Hoe was dit voor mij? Zie ik het zitten? Kan ik deze wisseling aan?

Het moment in de wachtkamer was best even benauwend. Wat moeten we bespreken? Wat zijn de dingen die mijn nieuwe psycholoog echt van mij moet weten? Natuurlijk zal ze mijn dossier gelezen hebben, maar staat hier wel alles in?

Het eerste contact was spannend. Samen met mijn “oude” en nieuwe psycholoog zat ik daar. Wie neemt de leiding in het gesprek? Wie gaat het starten? Gelukkig begon mijn “oude” psycholoog het gesprek en vanaf dat moment ging het vrij makkelijk. De onderwerpen die we bespraken waren belangrijk om te delen, ook de vraag waar ik nu nog aan wil werken.

Ik merkte na een aantal minuten dat de wisselwerking met mijn nieuwe psycholoog goed zat; er was een klik. Af en toe een grapje en wat zwarte galgenhumor, en dan weer serieus. Wel blijft het lastig om te beseffen dat het even duurt voordat zij de kleine dingen ook weet. De normale dingen die niet in het dossier staan: hoe ik mijn ouders noem, over welke opa of oma ik het heb, de mensen die belangrijk voor mij zijn. Dit is een kwestie van tijd.

En dan de vraag of ik dit wel aankan. Ik heb gisteren tijdens het gesprek aangegeven dat ik niet weet of ik dit wel kan. Het werd al vrij snel duidelijk dat ik veel meer aankan dan ik denk, maar dat ik alleen het zelfvertrouwen nog mis.

Ik probeer dit te zien als een soort afbouwen van mijn therapie. Ik sta er niet alleen voor, maar we gaan wel een kleine wijziging doorvoeren. De komende maanden hoop ik erachter te komen dat ik ook best zonder psycholoog kan leven. Dat ik sterk genoeg ben om te dealen met het leven.

Gelukkig sta ik er nog lang niet alleen voor, en als de therapie klaar is… dat zien we dan wel weer!