Afscheid nemen van mijn psycholoog…

Gepubliceerd op 10 augustus 2019

Een aantal weken geleden had ik mijn wekelijkse afspraak met mijn psycholoog. Er waren geen bijzonderheden om te bespreken, maar we vinden altijd wel iets om het over te hebben. Dit keer begon ons gesprek anders.

Mijn psycholoog vertelde dat ze ergens anders gaat werken, en dat we moesten kijken of ik bij iemand anders terecht kon. Mijn eerste gedachte was hoe mooi dit voor haar is. Ik had het idee dat zij er op dat moment meer moeite mee had om het te vertellen, dan dat ik het had om het te horen. Hoe is dat nu?

We zijn nu een paar weken later, en ik heb nog twee afspraken staan met mijn top-psycholoog. Hoe werk ik hier naartoe, en wat doet dit met mij? Vanaf het begin heb ik een super klik met haar; ze ziet wie ik echt ben. Of ik nou alles probeer weg te lachen, of dat ik om situaties heen probeer te praten, zij ziet hoe het echt met mij gaat.

De eerste gesprekken die ik met haar had waren direct goed; ik kon eerlijk zijn en voelde mij begrepen. Samen met haar ben ik gekomen waar ik nu ben. Na het “slecht nieuws” gesprek merkte ik dat het mij toch zwaar viel. Gedachten van angst en verlating kwamen tevoorschijn. Hoe moet ik verder zonder haar? Misschien gaat ze wel weg vanwege mij.

Gelukkig ben ik gezegend dat ik inmiddels een vaste thuisbegeleider heb die wel blijft, dit maakt het minder lastig. De gevoelens die ik heb kan ik gelukkig bespreken met mijn psycholoog, en dit lucht al erg op.

Hoe nu verder… Volgende week ontmoet ik mijn nieuwe psycholoog, dit vind ik erg lastig. Zij heeft mij niet meegemaakt in mijn slechtste periode. Ze heeft geen idee wat voor mij belangrijk is en hoe ik reageer op situaties. Dit is beangstigend: ga ik mijn nieuwe psycholoog net zo vertrouwen als mijn huidige? Wat ga ik doen als het niet klikt? Ik kan dan niet even mijn “oude” psych bellen.

En de week erna: hoe ga ik de laatste afspraak invullen? Moeten we nog dingen bespreken, of maken we er een theekransje van met wat lekkers? Wil ik haar een afscheidscadeau geven, of een brief aan haar schrijven met wat zij voor mij heeft betekend? Ik heb werkelijk waar geen idee.

Wat ik wel weet is dat ik meer op mijzelf moet gaan vertrouwen. Ik zeg wel vaak dat ik ben waar ik ben door de hulp van anderen, maar in the end heb ik het zelf gedaan. Ik moet gaan inzien dat ik sterk ben geworden door de afgelopen maanden, dat ik alles aankan wat op mijn pad komt.

En als het even niet gaat… dat zie ik dan wel weer.