Stabiel of gewend?
Als mensen mij momenteel zien of spreken, krijgen ze al snel het idee dat ik gestabiliseerd ben. Ik lijk energie te hebben om activiteiten te ondernemen, ik praat energiek en ik kijk uit naar dingen op de agenda. Maar is dit stabilisatie of gewenning aan de situatie? Ik ga uitschrijven hoe de situatie op dit moment voor mij is.
Inmiddels zit ik zo'n 8,5 maand in een "slechte periode". Een crisis kan ik het niet meer noemen, daarvoor duurt het al te lang. Ik heb veel geleerd over wat er "fout" zit in mijn hoofd en kan benoemen wat mij paniek geeft of levensmoe maakt. Mijn hoofd voelt als verkeerd geprogrammeerde elektronica, maar helaas hebben mensen geen resetknop of handleiding. Het blijft een zoektocht.
Terugkomend op de titel: ben ik stabiel of gewend? Als ik eerlijk ben, ben ik zeker niet stabiel. De kleinste dingen kunnen me nog steeds volledig in paniek brengen. Ik ben simpelweg gewend geraakt aan de situatie. Vergelijk het met iemand die altijd fysieke pijn heeft: de pijn vermindert niet, maar door de tijd heen verleg je grenzen en pak je weer activiteiten op omdat de pijn de nieuwe "normaal" is geworden.
Ik merk dat ik weer gewend raak aan de oorlog in mijn hoofd. Als ik terugkijk op de afgelopen 20 jaar, is die oorlog nooit weggeweest. Ik ontwikkel steeds weer nieuwe 'wapens' om de strijd aan te kunnen tot de oude niet meer werken. Dat betekent niet dat het beter gaat, maar dat ik dingen van het "normale" leven moet opofferen om te kunnen blijven vechten, zoals ik vijf jaar geleden mijn gewone baan moest opgeven.
Het doet me beseffen hoeveel ik al heb moeten inleveren. Zal er ooit een punt komen dat het stopt? Of moet ik ooit de keuze maken om het op te geven omdat de oorlog niet meer te winnen is? Dit zijn de vragen die me aan het denken zetten terwijl ik blijf zoeken naar nieuwe manieren om vol te houden.