Ik mis mij
De zomervakanties zijn weer voorbij en voor velen is het gewone leven weer begonnen. Ik had gehoopt dat mijn leven ook weer een beetje gewoon zou zijn, maar helaas laat dat nog veel te wensen over. Wie mij kent, weet dat ik elk jaar enorm toeleef naar Noorderzon, maar dit jaar moest ik flink inleveren.
Waar ik in het voorjaar nog hoopte op een 'standaard' Noorderzon-ervaring als EHBO'er, bleek dat simpelweg niet haalbaar. Uiteindelijk heb ik maar één EHBO-dienst kunnen draaien. Gelukkig kon ik dankzij lieve vrienden een paar dagen helpen in hun kraam op het festival. Het was heerlijk om mijn "Noorderzon-familie" weer te zien en deel uit te maken van het evenement, maar het was niet hetzelfde. Ik mis de energie die ik had, de verantwoordelijkheden en de maanden van voorbereiding. Ik mis de versie van mijzelf die zonder nadenken activiteiten kon ondernemen.
Vroeger plande ik rustdagen omdat het verstandig was; inmiddels overkomen die dagen mij en kan ik er niet meer tegenin gaan. Elke activiteit moet ik afwegen tegen de tijd die ik nodig heb om op te laden. Na het hoogtepunt van Noorderzon wist ik dat de val diep zou zijn. Het verlangen naar hoe het was en de onzekerheid over de toekomst maken me bang en verdrietig. De oorlog in mijn hoofd wordt er niet minder om, hoe sterk ik de afgelopen jaren ook ben geworden.
Het lastigste is dat het aan de buitenkant niet te zien is. Ik stuurde een vriendin een foto waarop ik lachend en energiek sta. Haar reactie: "Het is niet te geloven als je jou zo ziet dat in dat koppie gevechten worden geleverd." Dat is precies de kern. Tijdens 'adhd-momenten' vol afleiding wordt de oorlog in mijn hoofd overschreeuwd, maar zodra het stil wordt, is het gevecht er weer. Was er maar een manier om 24/7 afgeleid te zijn.