De lente is begonnen
20 Maart 2024 is officieel de lente begonnen. Een seizoen waar veel mensen naartoe leven. Het einde van een koude, natte periode en het begin van groene bomen en kleurrijke bloemen. Ook mentaal gezien kijken veel mensen uit naar de lente. Het biedt licht na een periode van duisternis. Helaas is de lente voor mij dit keer niet de oplossing.
Voorgaande jaren had ik altijd last van winterdips, wetende dat het na mijn verjaardag in februari wel weer zou bijtrekken. Nu is dat niet zo. Sinds eind oktober verkeert mijn hoofd in crisis. Dat is nu 5,5 maand geleden. In de tussentijd is er veel gebeurd: een opname, crisistherapie, doorverwijzingen. Vorige week kreeg ik te horen dat ik ook bij de nieuwste instantie ben afgewezen. Hun motivatie? Ik ben 'te crisisgevoelig' en zij hebben niet de capaciteit om mij te helpen.
Dit betekent dat ik op dit moment bij bijna alle instanties ben afgewezen, van basis GGZ tot gespecialiseerde zorg. Ik heb het hier erg moeilijk mee. Ik voel mij afgewezen door de zorg; mijn problemen zijn blijkbaar zo ingewikkeld dat zelfs professionals mij niet kunnen helpen. Iemand zo laten zwemmen in de duisternis... dat zou in een land als Nederland niet mogen kunnen. Voor nu is het weer afwachten of ik bij het FACT-team terecht kan, anders belandt mijn casus op de 'regiotafel'.
Hoe voel ik mij echt? Lamgeslagen en uitgeput. Na bijna zes maanden strijden begin ik op te raken. Ik probeer iedere dag door te komen, vaak slapend in bed. Slapen is het enige moment dat ik rust heb in mijn hoofd en even niet hoef te vechten. Mijn huisarts zei dat hij trots op me is dat ik al zo lang vecht, en dat geeft een klein beetje hoop. Elke dag die voorbij gaat, is een dag die ik heb overleefd.
Mensen geven vaak ongevraagde adviezen: "Ga een rondje lopen" of "Je moet niet de hele dag in bed liggen." Ik snap hen, maar zij snappen mij niet. Ik kan dat nu niet. Overleven kost al al mijn energie. Als dat betekent dat ik de hele dag in bed lig of dat mensen weken niets van mij horen, dan is dat omdat die energie nodig is om in leven te blijven. Dat is op dit moment het allerbelangrijkste.
Voor nu is mijn motto: "Ik adem, dus ik leef!"