Als het lichamelijk tegenzit...

Gepubliceerd op 28 september 2019

De voorgaande blogs gingen voornamelijk over hoe het in mijn hoofd gaat. Maar er is iets dat de afgelopen maanden een grote rol in mijn leven heeft gekregen, namelijk clusterhoofdpijn. Iets wat je zelfs je ergste vijanden niet gunt.

Clusterhoofdpijn wordt ook wel omschreven als zelfmoordhoofdpijn. Niet echt ideaal als je net uit een zware depressie komt. Sinds een maand of drie heb ik nu last van deze aanvallen, en bijna altijd gebeurt dit 's nachts.

De pijn is eigenlijk niet te beschrijven. Het voelt als een heftige brain-freeze die continu aanhoudt en die niet op te lossen is met een paracetamol. De aanvallen duren gemiddeld een uur en breken mijn nachten behoorlijk. Het lastige is dat ik de aanvallen 's nachts heb als ik alleen ben. Niemand ziet hoe heftig het is en hoe erg ik door de grond ga.

Ik slaap gemiddeld 4 uur per nacht, terwijl ik iemand ben die veel slaap nodig heeft. De dagen zijn nog vermoeiender dan ze al waren. Het beetje energie wat ik heb, probeer ik te stoppen in dingen die ik leuk vind. Als ik een dag iets extra's doe, kan ik de volgende dag vrijwel niets anders dan bankhangen.

Aanstaande maandag ga ik naar de neuroloog en dan hoop ik antwoorden te krijgen. Ik probeer mijn dagen niet te laten beheersen door mijn slechte nachten, maar het doet meer met mij dan ik zou willen. Gelukkig heb ik altijd van mijn moeder geleerd om door te zetten.