Ik werd 31 jaar
Hiep, hiep.... Hoera! Begin deze maand ben ik 31 jaar geworden. Een mijlpaal voor mij en mijn naasten. Weer een levensjaar verder met de hoop dat ik nog vele jaren mee mag gaan op deze wereld. Waar ik vorig jaar mijn verjaardag klein vierde, had ik die behoefte nu helemaal niet. Na de drukte van het afgelopen jaar was ik vooral toe aan rust.
Kort na mijn vorige blog was er een overleg over hoe nu verder met de huidige diagnose. De vraag rees of de reguliere GGZ mij nog wel kan helpen. Omdat het advies is om geen nieuwe zware behandelingen te starten, ben ik in theorie 'uitbehandeld'. Binnen de GGZ kun je vaak alleen geholpen worden als je actief een traject volgt. Wat dan wel werkt? Dat is nog steeds de grote zoektocht.
Ik probeer daarom zelf kleine projecten op te pakken. Wat begon als het plan voor een nieuwe bank, eindigde in een compleet woonkamerproject: verven, nieuwe meubels en een frisse start. Daarnaast ben ik begonnen met zwemmen. Niet alleen voor mijn conditie, maar vooral voor de mentale stok achter de deur om naar buiten te gaan en onder de mensen te zijn. Ook in mijn geliefde hospice zet ik weer kleine stapjes; ik ben weer wekelijks bij de vergaderingen aanwezig om langzaam te kijken wat haalbaar is.
En ik heb een nieuwe hobby: naaien. Mijn tante, een echte kunstenares met de naaimachine, inspireert me enorm. Ze ziet wie ik echt ben en helpt me letterlijk en figuurlijk de draad weer op te pakken. Inmiddels zijn de eerste zelfgemaakte broeken een feit. Het zijn deze kleine momenten waarop ik me even goed voel en niet hoef na te denken over hoe ik het volgende uur doorkom.
Maar als je vraagt of het echt goed gaat? Ik voel vooral angst. De patronen lijken zich te herhalen: een crisis, anderhalf jaar krabbelen om er bovenop te komen, en dan de realisatie dat ik weer een stukje heb moeten inleveren. Ik zet nu alles op alles om mijn leven zo goed mogelijk op de rit te krijgen, in de hoop dat een volgende crisis wegblijft. Want ik weet niet of ik die strijd nog een keer wil aanvechten.