De diagnose, hoe verder?
Inmiddels zijn alle papieren en gesprekken rondom de diagnostische onderzoeken afgerond. De uitslag: autisme en een anders gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis. Verbaast dit mij? Nee. Maar het geeft wel rust dat het nu op papier duidelijk is. Er is een nieuw startpunt gecreëerd, maar de vraag blijft: hoe gaan we nu verder?
Het advies voor de toekomst is dubbel. Verdere zware behandelingen of therapieën worden afgeraden, omdat ik daar in het verleden niet van heb kunnen profiteren en het risico op overvraging te groot is. Het advies is nu: begeleiding gericht op herstel en levenskwaliteit. Concreter dan dat is het nog niet, wat me soms pessimistisch maakt. Ik heb behoefte aan duidelijkheid en perspectief, maar ik moet het doen met hele kleine stapjes, dag voor dag.
De maand december was pittig. Het was een maand van verwerken en overdenken. Ik heb een tattoo laten zetten als herinnering aan het feit dat er in donkere momenten altijd licht blijft schijnen. Ook heb ik geprobeerd 'bezig' te blijven: uit eten met een dierbare vriendin, een EHBO-dienst draaien en contact herstellen met een vriend van vroeger. Het was heerlijk om even te kunnen fladderen, maar de prijs was hoog.
Na de kerst kwam de terugslag. Veel op bed liggen, weinig slaap en een oorlog in mijn hoofd die extra hard tekeerging om de activiteiten te compenseren. Het verlangen om weer "normaal" te functioneren is groot en de angst om als een kluizenaar te eindigen is aanwezig. Er zijn veel vragen en nog weinig antwoorden. Binnenkort staat er een overleg gepland over de hulpverlening; ik verwacht er niet teveel van, puur uit zelfbescherming, maar ik ga zien wat het brengt.