Stabiel maar slecht
Tijd voor een update, tijd om mijn hoofd leeg te schrijven. Gevoelsmatig is er niets veranderd de afgelopen weken, maar toch zijn er kleine stapjes gezet. De oorlog in mijn hoofd is nog niet voorbij, maar ik probeer de puzzelstukjes op de juiste plek te krijgen.
Na het diepe dal na Noorderzon ben ik langzaam weer opgekrabbeld. Half september had ik een Zorg Advies Gesprek (ZAG). Omdat er geen kant-en-klaar antwoord is voor de problemen in mijn hoofd, hebben we besloten om in stapjes te werken. De eerste grote stap is een volledig diagnostisch onderzoek. Niet direct voor de oplossing, maar in de hoop dat ik eindelijk een paar puzzelstukjes kan plaatsen.
Inmiddels zijn de vragenlijsten ingevuld en de gesprekken gevoerd. Over drie weken volgt het officiële adviesgesprek. Of ik het spannend vind? Vooral wat er dáárna gaat gebeuren. Want hoe stabiel ik aan de buitenkant ook lijk, vanbinnen is de strijd enorm. Ik vergeet alles: van wc-papier kopen tot douchen, eten of mensen terug-appen. Mijn lichaam is zo uitgeput dat ik na een uur zitten alweer moet liggen.
Het frustreert me dat ik niet meer de energie heb om uren aan mijn bureau met LEGO bezig te zijn of te investeren in relaties. De gedachtenstormen razen maar door. Dat maakt de toekomst na het onderzoek zo spannend: is er nog een perspectief? Zijn er behandelingen die de oorlog in mijn hoofd kunnen temperen?
Ik hoop op mogelijkheden. Mogelijkheden om de strijd chronisch te maken in plaats van levensbedreigend. Of misschien, heel in de verte, zelfs de mogelijkheid om ooit zonder die oorlog te kunnen leven.