Eindelijk hulp?
Voor het eerst in zeven maanden voel ik iets van opluchting. Eind oktober 2023 ging mijn hoofd volledig in paniekmodus, een modus die ik niet uit kon zetten en die alleen maar erger is geworden. Een hoop verwijzingen leidde telkens tot afwijzing, waardoor ik de hoop op leven begon op te geven. Maar er is eindelijk weer perspectief!
Na de zoveelste afwijzing werd ik voor de tweede keer doorverwezen naar het FACT-team. Hoewel ik de hoop al bijna had opgegeven, kreeg ik bericht voor een gesprek. Samen met mijn begeleiding en mijn moeder heb ik een uur gesproken over het verleden, het heden en de toekomst. Even tussendoor: alle lof voor mijn moeder. Zij is de afgelopen maanden een rots in de branding geweest en vecht als een leeuw voor haar welp.
Het verlossende woord kwam snel: het team was het erover eens dat ik hulp moet krijgen. Ze vonden het heftig dat ik al zoveel dichte deuren had gezien en wilden die niet opnieuw voor mijn neus dichtgooien. Ondanks de personeelstekorten en wachtlijsten kreeg ik sneller dan verwacht bericht. Over twee weken heb ik al een adviesgesprek! Het is nog geen start van een behandeling, maar er wordt eindelijk schot in de zaak gezet.
Hoe het nu gaat? Wisselend, stabiel slecht. Ondanks het vooruitzicht op hulp is mijn hoofd nog steeds enorm onrustig. De oorlog gaat door en momenten van rust zijn schaars. Maar hoe langer je met iets leeft, hoe meer je eraan went. Ik ben in een bepaalde cadans geraakt: ik weet dat ik slecht slaap, ik weet dat ik labiel ben en ik raak eraan gewend dat ik 's ochtends baal dat ik weer wakker ben geworden.
Mijn huidige leven is ronduit kut. Het isoleert mij en ik ben vaak eenzaam, maar ik ben "stabiel slecht". Dat betekent in mijn geval dat ik kan doorleven. Zolang ik het stabiel kan houden, is er hoop. Als ik nu onstabiel word, loopt mijn leven ernstig gevaar. Voor nu is dit de update: hoop op hulp, hoop op een beter leven.