Eenzaamheid

Gepubliceerd op 2 november 2019

De afgelopen tijd is het veel in de media: eenzaamheid. In 2016 gaf 43% van de bevolking aan eenzaam te zijn. Dit vind ik bizar. Hoe makkelijk is het om even langs te gaan bij een alleenstaande buurman of buurvrouw? Maar is het wel zo makkelijk?

Als ik mee zou doen aan een enquête, zou daar waarschijnlijk uitkomen dat ik mij vaak erg eenzaam voel. Sociaal gezien heb ik geen reden om mij eenzaam te voelen, maar in mijn hoofd ben ik dat zeker 75% van de tijd wel. Hoe zit dit?

Door mijn borderline worden er vaak niet-realistische gedachten in mijn hoofd gemaakt. De behoefte aan iemand die je af en toe een knuffel geeft, of met wie je samen kan eten. Iemand die vraagt hoe je dag was. Dit is de meest voorkomende vorm van eenzaamheid.

Wat ik veel erger vind, is dat ik mij ook in gezelschap van anderen ontzettend eenzaam kan voelen. Gelukkig heb ik hier aardig mee leren omgaan. De mensen om mij heen weten dat ik soms behoefte heb aan één-op-één contact; de bevestiging krijgen dat ze er echt voor mij zijn.

Door het schrijven van mijn blogs en het praten met mensen is het makkelijker geworden om die gedachte los te laten. Dankzij mijn lieve vrienden en familie weet ik dat ik geliefd ben. En soms laat ik de gevoelens even de baas worden. Dan ga ik in een hoekje zitten huilen tot het nare gevoel minder wordt. En daarna? Dan ga ik gewoon weer door.