Een nieuwe ontdekking
Ik ben weer twee maanden verder. Hoe zwaar dat soms ook klinkt, het is ook een opluchting dat er weer een periode voorbij is. Het ging weer flink op en neer. In korte tijd verloren twee van mijn beste vriendinnen een dierbare. Hoewel ik de overledenen niet persoonlijk kende, raakte hun verdriet mij enorm. Het bleek de druppel die mijn emmer deed overlopen.
Na de laatste uitvaart merkte ik dat mijn energie opraakte. Ik raakte in een negatieve spiraal en begon zelfs mijn eigen uitvaartplannen weer te updaten. Het dieptepunt was een nacht waarin ik me zo hopeloos voelde dat ik besloot dat het genoeg was geweest. Maar toen gebeurde er iets stoms: ik won een winactie. Toen ik mijn begeleidster appte: "Ga depressief in bed liggen en win wat", begon zij door te vragen.
Samen kwamen we tot een belangrijke ontdekking: ik ben té empathisch. De afgelopen maanden waren heftig voor mensen om mij heen – miskramen, overlijdens, een moeilijke confrontatie – en ik heb dat allemaal opgezogen. Het is de 'autistische paradox': vanbinnen enorm veel voelen en meeleven, maar dat naar buiten toe niet altijd kunnen uiten. Die realisatie gaf me direct een beetje lucht. Het lost de oorlog in mijn hoofd niet op, maar bewustzijn is de eerste stap naar rust.
Hoe het nu gaat? Ingewikkeld. Mijn energie is laag, mede door de drukte en de warmte van de afgelopen tijd. Er zijn kleine momenten dat ik me "normaal" voel, maar de twijfel over de toekomst blijft zeuren. Voor nu bekijk ik het per dag. Het is wat het is. Zodra er weer wat energie is, probeer ik weer kleine uitstapjes te maken, maar het blijft een voortdurend puzzelen en vechten met mijzelf.