Vriendschap in tijden van corona...
Hoe vaak heb jij het afgelopen jaar bedacht dat je echt die ene vriend en/of vriendin moet bellen. Hoe vaak heb jij afgesproken met die vriendin die je voorheen iedere week zag? Hoeveel excuses en antwoorden kun je op deze twee vragen bedenken waarom je het niet hebt gedaan? Ik ben zelf enorm schuldig aan het niet onderhouden van vriendschappen in coronatijd.
De afgelopen periode heb ik veel nagedacht over vriendschappen. Hoeveel vrienden heb ik, wie kan ik midden in de nacht bellen als ik het niet meer zie zitten en wie staat er voor mij klaar? Een jaar geleden was mijn antwoord heel anders dan nu, maar hoe komt dat? Ruim een jaar geleden kwam covid in de wereld en leefden we van lockdown naar lockdown. Maar nu meer dan een jaar later is iedereen "gewend" aan het leven in een bubbel.
Vriendschappen hebben altijd een gemeenschappelijke factor, je ontmoet elkaar door iets wat je verbindt. Bij mij zijn de factoren voornamelijk de kerk en de evenementen waar ik EHBO'er ben. Zowel de kerk als evenementen zijn al meer dan een jaar niet meer toegankelijk. In het begin sprak ik nog wel af met een aantal mensen, maar na verloop van tijd werd dat steeds minder. Ik begon mijn eigen bubbel te creëren waarin ik mij veilig voelde.
Nu we in een tijd komen dat we de gemaakte bubbels mogen doorprikken, benauwt het mij soms ook. Het afgelopen jaar ben ik gewend geraakt aan mijn bubbel; ik weet precies hoeveel energie mijn activiteiten kosten. Mijn prikkelverwerking is hierdoor veranderd. Zo was mijn moeder laatst op bezoek; we liepen een rondje en kletsten wat. Na drie uur was ik kapot. Mijn hersenen kregen zoveel prikkels binnen dat de verwerking vijf dagen heeft geduurd, iets wat me normaal een paar uur kost.
Die bewustwording benauwt mij: hoe kan ik weer fysieke vriendschappen opstarten als dat mij zoveel energie kost? Ik wil zo graag, maar ik weet nog niet hoe. Ik verlang ernaar om weer even samen te zijn, emoties te zien in elkaars gezicht en dubbel te liggen van het lachen. Ik denk dat het erkennen de eerste stap is.
Ik hoop dat mijn vrienden weten dat ze nog steeds in mijn hart en hoofd zitten, maar dat ik tijd nodig heb om weer contact te maken. Echte vrienden oordelen niet over het hoe en wat, maar begrijpen wie jij bent en dat is de reden dat ze van je houden.