Als het verleden het heden is... Seksueel misbruik
Mijn vorige blog eindigde ik met de vraag of ik mijzelf verder wil laten testen op autisme. De laatste zin van die blog was: 'Uiteindelijk verandert het niets aan wie ik ben, maar kan het mij wel helpen om weer verder te komen!'. Deze blog schreef ik in de nacht van woensdag op donderdag, wetende dat ik op donderdag een gesprek zou hebben met mijn levensloopbegeleidster (llb'er). Dat gesprek kwam en ik vertelde haar over mijn gedachten met betrekking tot borderline en autisme. Vrijwel direct gaf zij aan dat als ik dat echt wil, het traject gestart kan worden, maar dat het dan wel duidelijk moet zijn dat er geen verborgen trauma's zijn die dat proces in de weg kunnen staan.
Tijdens de intake met mijn llb'er zijn we heel zakelijk door mijn hele leven gegaan. Eén van die gebeurtenissen was seksueel misbruik toen ik vijftien jaar was. Ik had toen duidelijk aangegeven dat ik er niet over wou praten en dat dit misschien later zou gebeuren. Nooit bedacht dat later zo snel zou komen. Twaalf jaar lang ben ik stil geweest, twaalf jaar lang heb ik dit alleen gedragen. Maar nu is de tijd van verandering!
Ik wil in grote lijnen delen wat mij is overkomen. Details ga ik niet noemen en ik wil mensen om mij heen geen gevoel van schuld of schaamte geven. Dit is mijn verhaal. Toen ik vijftien was, had ik niet het leukste leven. Zowel school als thuis liepen de zaken niet lekker. Ik voelde mij eenzaam en onbegrepen. Er was één plek waar ik mij wel prettig voelde: de kerk. Niet de kerk waar wij als gezin heen gingen, maar een kerk in de stad waar vriendinnen kerkten. De muziek, de sfeer, de mensen... Ik voelde mij daar dicht bij God.
Tijdens een reeks feestdiensten in een park hielp ik mee met het schminken van kinderen. Daar ontmoette ik V., een jonge man die lid was van de kerk. Hij bood een luisterend oor toen ik vertelde dat ik niet graag naar huis ging. We hielden contact via sms en ontmoetten elkaar soms in de stad voor een wandeling. Op een dag dat de spanningen thuis erg hoog waren, nodigde hij mij uit bij hem thuis om wat te drinken en te praten. Ik vertrouwde hem; hij was van de kerk. Maar die dag zijn mij dingen aangedaan die nooit hadden mogen gebeuren.
Ik durfde het niemand te vertellen. Ik had het gevoel dat het mijn eigen fout was omdat ik zelf contact had gezocht. Pas toen een kennis mij later een waarschuwing stuurde over haar eigen nare ervaringen met V., brak de stilte. Via vertrouwenspersonen uit de kerk heb ik toen geprobeerd aangifte te doen. Ik schreef mijn ouders een brief om het hen te vertellen. De gang naar de politie viel echter zwaar tegen: omdat er al maanden voorbij waren, was er geen fysiek bewijs meer en kon de aangifte niet worden opgenomen.
Voor mijn gevoel had ik toen alles gedaan wat ik kon. Ik ging verder met mijn leven met de gedachte dat ik er zelf mee moest dealen en anderen er niet meer mee lastig moest vallen. Maar nu besef ik dat het uitspreken de weg is naar echte verandering.